KARA GÜNLER – CHP Devrinin Tüyler Ürpertici Bir Hatırası

1970 yılında anlatılan bir hadise yarım asır boyunca inkâr edildi. Hatıra aslında tek parti devrinde Türkiye’nin her yerinde yaşanmıştı. Ancak bu konuda devlet arşivlerindeki belgelerin ortaya çıkması yarım asrı geçecekti.

Gazete arşivlerinde gezerken Hakikat Gazetesi’nde 1970 tarihli “Kara Günler” başlıklı bir yazı gözüme ilişti. Simav’ın Çit köyünde 1935 yılında yaşanan bu hadise, tam 35 yıl sonra anlatılabilmişti.

Büyük bir cesaretle kaleme alınan hatıra aslında tanıdıktı. Ancak bunu kime anlatsak inkâr ediyordu. Tâ ki başta bir tek parti devrinde yaşanan hürriyet ortamı ve eski Türkiye’nin ne halde olduğu ifşa edilmeye başlayana kadar.

Sözü uzatmadan önce bu çarpıcı hatıraya geçelim ve hâlâ hesabı görülmemiş tarihi bir vakaya mercek tutalım:

CHP devrinin tüyler ürpertici bir hatırası – KARA GÜNLER

Yıl 1935 CHP, idaresinin en sorumsuz günlerindeyiz, Türk milletinin mukadderatı bir oligarşinin elinde, Millî mücadeleyi yapan ruh afaroz edilmiş. Din düşmanlığı almış yürümüş. Evler ansızın polis ve jandarmalar tarafından basılıyor. Kim arar, kim sorar!.. Allahü ekber diyenler, Allah’ın adını ağızlarına alanlar doğru zindanları boyluyorlar.
Her tarafta bir imansızlık esmekte. Her yeri kesip kavuran bu hoyrat rüzgâr, Anadolu’nun küçük bir kasabası olan Simav’a ve ona bağlı «Çit» köyüne kadar sokuluyor.

Çit köyü bizim köyümüz.. Köyümüzün iki hocası var.

Bunlardan biri benim babam, diğeri Telci hoca namiyle maruf birisi..

Ben o zamanlar henüz çocuktum. Fakat köylülerin konuştukları bugünkü gibi kulaklarımda. Köylüler şurada burada: «Bizim hocalar din dersi okuttukları için köy basılacakmış.. Hocaları süreceklermiş» gibi meraklı, meraklı konuşuyorlar. Bu konuşmalar o zaman benim çocuk kalbimde bir sızı bir korku doğurmuştu.

Kim basacakmış? Neden? Niçin? gibi sorulara küçücük aklım cevap veremiyordu. Korkuyordum: çok korkuyordum. Evimizin kapısını çalan olsa yerimden kalkıyor «ha geldiler, ha geliyorlar» «gelecekler» gibi korkular içinde çırpınıyordum.

Nihayet korktuğum başıma geldi. Bir sabahtı!.. Bu uğursuz sabahı iyi hatırlıyorum.

Babam, sabah namazından henüz dönmüştü. Her zamanki gibi sarığı başındaydı, nurlu yüzünde tatlı bir gülümseme vardı. Bana, kardeşime «kalkın namazlarınızı kılın; ondan sonra gelin, derslerinizi okuyun» diyordu. Ben hemen yatağımdan doğruldum; arkamdan kardeşim kalktı.

Abdestlerimizi alıyoruz. Gün doğmadan namazlarımızı kılmak için âdeta birbiriyle yarış ediyoruz. Namazlarımızı kıldık. Babamın mütelâş ve okuma odasına geçtik. Ben o zaman elif cüz’ünü okuyordum. Benden büyük kardeşlerimden biri Kur’ana başlamış diğeri ondan biraz daha ileri vaziyette idi.

Hemen babamızın etrafını alıyoruz. O gün içimde okumaya karşı doyulmaz bir aşk var. Bizi, yerleri, gökleri yaratan Ulu Allah’ın emirlerine, bu emirleri bize tekrar eden babamın nurlu yüzüne baktıkça kendimi bambaşka bir âlemde hissediyorum. Babam ortamızda bize ışıklar saçan bir güneş biz de onun etrafında yıldızlar gibiyiz. Anam odanın bir köşesinde bizi sevgiden, memnuniyetten gelen bir huzur içinde seyrediyor.

Açık pencerelerden odaya tatlı, hafif bir bahar havası giriyor. Bir memleket rüzgârı esiyor. Elimdeki elif cüzünü titretiyor. Kur’an sesi, bahar havası, babam, anam, kardeşlerim… Küçücük sâkin, âsude bir köy evi.. Bir köy ailesi.

Bir bahar sabahı.. Ders aldığımız odanın pencereleri, müslüman Türk ailesi.

Babam ara sıra dersi kesiyor, bize dinî ahlâkî öğütler veriyor. Bu öğütleri biz üç kardeş adeta su gibi içiyoruz.

Kardeşlerim derslerini bitirmişler, okumak sırası bana gelmişti ki, bir anda odanın kapısı gürültü ile açıldı. Boğuk, boğuk ve hoyrat bir ses:

— Kıpırdama!…

Bu kazamızın jandarma kumandanı Rıza çavuşun sesiydi. Rıza çavuş önde, elinde tabanca, arkasında silâhlı jandarmalar yanında da köy muhtarı.

Sanki bir eşkiya evine giriyorlar, bir câniler, katiller, hırsızlar şebekesine baskın yapıyorlardı. Tabancalar, silâhlar, jandarmalar.

Karakol kumandanı çavuş hemen eğildi; elimdeki elif cüzünü kaldırıp cebine soktu.
Ben kanatları kırılmış, kalbinden vurulmuş yaralı bir kuş gibi çırpınıyordum. Elimde Allah’ın kitabı, dilimde «insanları seviniz kimseye fenalık etmeyiniz! Allah zulmedenleri sevmez» kelâmı vardı.

Çavuş kitabı aldıktan sonra babama döndü: «Sen bunların okutulmasının yasak olduğunu bilmiyor musun, sen kanuna karşı geliyorsun ha..» diye bas bas bağırıyordu. Bir aralık durdu. Sonra aklına bir şey gelmiş gibi birden kükredi. Babamın başındaki sarığı görmüştü.. Tuttu, o kar gibi beyaz temiz sarığı yerlere çaldı. Adam gittikçe, kuduruyor. Kıracak, dökecek, boğacak bir şey arıyordu.

Zavallı babam başı önüne düşmüş, gözleri nemli susuyor, susuyordu.

Biraz evvel bahar rüzgârları Kur’an sesleriyle dolu olan bu küçücük aile yuvası, şimdi düşman baskınına uğramış gibi tarümar olmuş. Feryatlar, figanlar her yeri kaplamıştı.
Rıza çavuş tekrar haykırdı. Babamın kitaplarını göstererek, emrindeki jandarmalara toplayın şu kitapları dedi. Kitapları çuvallara doldurdular. Bir emir daha. Şu herifin bileklerine kelepçe vurun! Emir hemen yerine getirildi!.

Babam, günde en az beş defa yıkanan o temiz, o nurlu ellerini kurbanlık kuzuların boynuna bıçağa uzatırcasına sessizce uzattı. Kalın kıllı parmaklar babamın bileklerine kirli paslı soğuk demiri, kelepçeyi taktılar. Babamı doğru köy odasına götürdüler. Baktık diğer hoca da aynı akıbete uğramıştı. Onun da bileklerinde demir kelepçeler vardı.

Köy alt üst oldu. Feryat figan.. Bu vatan. bu köy düşman istilâsını da görmüştü. Hattâ düşmanlar bütün köyü yakmışlardı. Fakat onlar düşmandı. Bu gelenler kimlerdi? Bizim kardeşlerimiz, ağabeylerimiz değil mi? Bu gidenler kimlerdi? Babalarımız değil mi? Bir gaziler, şehitler mücadelesi olan milli mücadele, kuvayı milliye ruhu şimdi jandarmalara teslim edilmiş zincirlere vurulmuştu.

Dedem Kafkaslarda şehid olmuş amcam Çanakkale’de. Babam da Balkan ve Çanakkale muharebelerinde yaralar almıştı. Her Türk ailesi gibi biz de soyca gazi ve şehittik.
Düşman köyümüzü evimizi yakmıştı. Bunlar canevimizi yakıyor. Kitabımızı yakıyorlardı.
Gidenler nereye gidiyorlardı, nereye?.

Asılmaya, asılmaya diyorduk. Bütün, köy halkı, göz yaşlarıyla jandarmaların önünde itile kakıla elleri demir kelepçeli babalarımızı gözden kayboluncaya kadar takip ettik! Gittiler gittiler. Gözden kayboldular. Biz öksüz ve yetim kalmıştık. Tıpkı öksüz ve garip Anadolu gibi.

Köyün canı, ruhu sanki onlardı. Onlar gitti Köy öldü.

Müslüman vatandaşlarımızın yukardaki yazıyı dikkatle okumalarını, Sayın Başbakanı kendi çıkarlarına âlet edemedikleri için AP ve cephe alan kincilerin ve harislerin yalanlarına, iftiralarına aldanmamalarını, bunun için de olayları insafla, inceleyerek İslâma hizmet edenle islâmı yıkanları iyi tanımalarını dileriz.

Yazan: YUSUF HOCAOĞLU

(Kaynak: Hakikat Gazetesi, 2 Kasım 1970)

“ALLAHU EKBER” DEMEK YASAKTI

Dönemin resmî polis ve istihbarat kayıtlarında Kur’an-ı Kerim kurslarına düzenlenen baskınlar, bu baskınlarda yakalanarak tutuklanan kişiler ve Arapça ezan okudukları gerekçesiyle gözaltına alınan vatandaşlarla ilgili raporlar yer alıyor.

2018’de medyaya yansıyan bu ve benzeri pek çok belge, yarım asır önce anlatılan Kara Günler yazısındaki olayların da ispatı. Buna rağmen hâlâ 1923-1950 yılları arasındaki zulümler hakkıyla bilinmiyor. “Allahu ekber” dediği için hapse atılan dedelerimizin iade-i itibarı da bu yazıdan kim bilir kaç sene sonra yapılacak…